Ελάτε. Έναν τελευταίο διαγωνισμό.
-Κάθε φορά που έχουμε διαγωνισμό χάνεις. -Πάντα χάνεις.
Έναν ακόμα, και φεύγουμε για το στριπτιζάδικο.
Εντάξει. Τρία, δύο, ένα.
-Γαμώτο! -Τι συμβαίνει με 'σενα;
-Είσαι σούπερ αργός πότης. -Έχεις μικρό λαρύγγι ή κάτι τέτοιο;
-Ντένις. Πρέπει να την κάνουμε τώρα. -Γιατί;
Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με τον μπαμπά. Θέλει να έρθει απ'εδώ να μας μιλήσει.
-Τι θέλει; -Δεν ξέρω! Πάμε να φύγουμε πριν μάθουμε!
Πάμε να φύγουμε πριν βρεθείτε με τον πατέρα σας.
Ας κάνουμε ακόμα ένα γύρο... Μη... Μην τ'αρπάζεις.
Οκ. Ντένις, χρειάζομαι 20 δολάρια.
-Τι λες ρε φίλε; -Απλά δώσε μου λίγα χρήματα, κολλητέ.
-Πως γίνεται και δεν έχεις ποτέ λεφτά; -Ντι; Φράγκα;
-Δεν υπάρχει περίπτωση. -Εσύ τι θα κάνεις στο στριπτιζάδικο με ..
-Θα μπεις στ' αμάξι; -Όχι, όχι!
Είναι μαλακία, γιατί πάντα εσείς έχετε τα κορίτσια και την προσοχή τους!
Ο πατέρας μου θα είναι εδώ από στιγμή σε στιγμή! Θα μπεις στ' αμάξι;
Όχι! Πάω σπίτι! Πάω σπίτι.
-Μπορούμε να φύγουμε σε παρακαλώ; -Ναι, μπορούμε. Πάμε.
-Ντένις! -Χριστέ μου!
Ντένις, όχι!
Ντένις, παλιομπάσταρδε!
Τι στο διάολο συμβαίνει με 'σενα, ρε πατέρα;
Γιατί ήρθες στα κρυφά στο μπαρ μέσα στα άγρια μεσάνυχτα;
Ο κόσμος δεν κρύβετε και εμφανίζετε ξαφνικά μπροστά στ'αμάξια φωνάζοντας!
-Όχι! -Είχα κάτι πολύ σημαντικό να σας πω.
Τι μπορεί να είναι τόσο σημαντικό που δεν μπορεί να περιμένει ως το πρωί;
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το γεγονός ότι χτυπήσαμε τον φίλο μας.
Α! ναι; Για δοκίμασε αυτό. Η μάνα σας πέθανε.
-Όχι. -Τι;
Θεέ μου!
Όχι, δεν πέθανε. Αλλά χωρίζουμε.
-Γιατί... -Γιατί...
-Τι... -Τι...
-Γιατί είπες ότι πέθανε; -Κόλπο της δουλειάς.
Ρίχνεις την βόμβα, και μετά τους ηρεμείς. Δεν το κάνατε ποτέ;
-Είναι απαίσιο κόλπο! -Είσαι άθλιος πατέρας.
Γι' αυτό ήρθα να σας μιλήσω.
Δεν χωνεύω το πως με έχει κάνει η πουτάνα η μάνα σας.
Το μεγάλο σπίτι, το ακριβό αμάξι... Τα μοιράζω όλα.
Τα μοιράζεις όλα πως;
Αρχικά τα λεφτά σε φιλανθρωπίες. Μετά θα κάνω παρέα μ' εσάς τους δύο.
Αυτό είναι το θέμα... να περνάω χρόνο με τα παιδιά μου.
-Για περίμενε μια στιγμή. -Να γίνω ο πατέρας που δεν ήμουν ποτέ.
Να τα γνωρίσω.
Τι είπες για τα λεφτά;
-Τα μοιράζω όλα. -Αυτό είναι χαζομάρα.
Είσαι ένας χαζός, πολύ χαζός. Σε ποιον θα τα μοιράσεις;
Δεν ξέρω. Στους φτωχούς.
-Στους φτωχούς; -Στους φτωχούς;
Ποιο .. ποιο είναι το πρόβλημα σου; οκ που είναι η μαμά;
Η μαμά; Σε διακοπές, πηδιέται με κάποιον νεαρό που κάνει παρέα.
-Ντένις, η μάνα σου είναι μια πουτάνα. -Γαμώτο σου, ρε πατέρα!
Πρώτα με έκανες να πατήσω τον φίλο μου τον Τσάρλι.
Μετά άρχισες να λες ότι η μαμά πέθανε.
-Και τώρα λες ότι είναι πουτάνα; -Τα λεφτά.
-Δεν μπορείς να γυρνάς και να είσαι ο μπαμπάς πάλι. -Και τα λεφτά;
-Δεν γίνεται έτσι. Απλά δεν μπορείς έτσι! -Και τα λεφτά!
Και τα λεφτά! Αμάν ρε πατέρα! Όλα τα λεφτά μας;
Λοιπόν αυτό ήταν περίεργο.
-Ναι, ήταν. -Ένα είδος ιδιωτικής συζήτησης.
-Ένα είδος οικογενειακής στιγμής. -Δεν ήταν ανάγκη να ακούσουμε τίποτα.
Όχι για τ'αυτιά μας.
Πάμε στο στριπτιζάδικο;
Δεν ξέρω.
Είμαι παθολογικά μελαγχολικός τα τελευταία δύο χρόνια.
Νιώθω ότι πρέπει να κάνω μια σοβαρή αλλαγή γιατί αλλιώς θα αυτοκτονήσω.
Όταν λοιπόν λες ότι θα μοιράσεις τα λεφτά στους φτωχούς,
εννοείς στους πραγματικά φτωχούς ή σαν εμένα και τον Τσάρλι φτωχούς;
-Δεν το έχω σκεφτεί τόσο πολύ; -Για σκέψου το λιγάκι.
-Σκέψου το. -Ναι, μεγάλε. Για σκέψου το λιγάκι.
Στο μεταξύ, θα σου φτιάξουμε το κέφι. Άκου να δεις.
Πριν τρελαθούμε και αρχίσουμε να πετάμε τα λεφτά μας εδώ πέρα,
τι λες να πάρουμε μια - δυο κανάτες...
τίποτα σφηνάκια, μερικά καμικάζι.
Και μετά απ' αυτά πάμε στο κέντρο να χτυπήσουμε κανένα σοβαρό ποτό. Εντάξει;
Θεέ μου! Τι έπαθες μωράκι μου;
Ο φίλος μου με πάτησε με το αμάξι του.
Ναι.
-Θεέ μου! Είναι τρομερό! -Ναι, ναι.
Θέλεις ένα χορό;
Δεν έχω καθόλου λεφτά.
Θα σε κεράσω έναν.
Αλήθεια; Εντάξει. Εντάξει.
Θεέ μου! Τι σου συνέβη μωρό μου;
-Ο φίλος του τον πάτησε με το αμάξι. -Είναι θλιβερό.
Ξέρω. Θα τον κερνούσα ένα χορό.
-Ναι, ήταν έτοιμη. -Α! και εγώ θέλω.
Είναι υπέροχο. Θα ήθελε μια από εσάς να χορέψει στον φίλο μου;
-Τον έχει πάρει πολύ από κάτω. -Εντάξει!
-Όχι, όχι. όχι. Δεν... Δεν... -Έλα, φιλαράκι!
-Πρέπει να το κάνεις, φίλε! -Μπες στο κλίμα.
Θα σου φτιάξει το κέφι.
Λοιπόν, ίσως μόνο έναν.
Εντάξει, Φράνκ! Βλέπεις; Αυτό είναι το πνεύμα.
Χαζέ πατέρα! Δεν μου έδωσες ποτέ τίποτα.
Θα δώσει τα πράγματα του στους φτωχούς. Φτωχούς;
Ντι, με κατατρόμαξες. Τι κάνεις;
Το ίδιο που κάνεις και εσύ, Ντένις. Δεν αφήνω τον μπαμπά να δώσει τα πράγματα.
Εγώ ήρθα πρώτος. Θα πάρω την πλάσμα και το ενυδρείο.
-Και γιατί θα διαλέξεις εσύ; -Δεν είναι αυτό.
Είμαι άντρας και είμαι δυνατός. Μπορώ να κουβαλήσω βαριά πράγματα.
Είσαι γυναίκα. Είσαι αδύναμη, και δεν μπορείς.
-Εσύ είσαι γυναίκα και αδύναμος. -Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
-Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. -Άκου να δεις τι θα γίνει.
Θα πάρω όλα τα πράγματα που θέλω και θα τα φορτώσω στην αμαξάρα μου...
εσύ πάρε μερικά μπιχλιμπίδια και πέτα τα στο αυτοκινητάκι σου.
Εντάξει, κοίτα. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε αυτό, σωστά;
Είσαι ο αδελφός μου. Είμαστε μαζί σε αυτή την ιστορία.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε διαγωνισμό.
Ναι.
Σωστά. Διαγωνισμός. Ωραία ιδέα. Θα σου κάνω μια προσφορά.
Οτιδήποτε τα αδύναμα χέρια σου μπορούν να κουβαλήσουν, μπορείς να το κρατήσεις.
Τα υπόλοιπα είναι δικά μου.
Σε μισώ τόσο πολύ.
-Εντάξει, είσαστε έτοιμοι; -Ναι.
Μετράω! Λάβετε θέσεις! Πάμε!
-Εμπρός, εμπρός, εμπρός! -Πάμε, αλογάκι!
Έλα! Έλα!
Όχι! Μισό λεπτό! Τσάρλι, με χτύπησες!
-Με χτύπησες, Τσάρλι! -Ε, και; Τι έγινε;
-Είσαι γρήγορος. -Κέρδιζα, έτσι κι αλλιώς.
Αυτή είναι πολύ βαριά!
-Είσαι τρομακτικά γρήγορος! -Ευχαριστώ.
Τσάρλι, έχεις κανένα ποτό εδώ μέσα;
Ναι, ναι. Κοίτα κάτω από το κρεβάτι μου ή κάτω από τα μαξιλάρια μου.
Παιδιά, δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω
Νιώθω τόσο πολύ καλύτερα. Τόσο πολύ.
Ναι, φίλε. Δείχνεις μια χαρά. Βολέψου, σαν στο σπίτι σου.
-Τσάρλι, πρέπει να τον βγάλουμε έξω. -Τι; Γιατί, κολλητέ;
Γιατί αυτές είναι δύο και εμείς τρεις!
Μην είσαι άκαρδος. Ο τύπος περνάει ένα χωρισμό.
-Από πότε ενδιαφέρεσαι για τους άλλους; -Λοιπόν, ξέρεις.
Ίσως είσαι εσύ αυτός που φεύγει, εντάξει;
Μην κυλάς μακριά όταν σου μιλάω.
-Από μένα ξεκίνησε και τις φέραμε εδώ. -Μαλακίες.
-Μην το χαλάς! Μην μου το χαλάς! -Δεν χαλάω τίποτα!
Παιδιά, γιατί πράγμα τσακώνεστε.
Τίποτα, φίλε. Εμείς απλά...
Λοιπόν, άντε έξω στο διάδρομο. Χαλάτε το περιβάλλον.
-Εντάξει. Πάμε έξω. Πρόσεχε...Πρόσεχε -Σκάσε!
Ήρεμα! Ήρεμα! Η συμπεριφορά σου είναι απίστευτη.
-Εντάξει. Πως θα το λύσουμε τώρα? -Εντάξει.
-Κορώνα - Γράμματα. Ο χαμένος φεύγει. -Ωραία.
-Φέρε ένα κέρμα. -Δεν έχω κέρματα.
-Γιατί δεν... -Δώσε μου ένα κέρμα. Έχεις;
-Φυσικά και δεν έχω. -Εντάξει.
-Ας στρίψουμε κάτι άλλο. -Εντάξει. Τι;
-Κάτι από τον διάδρομο, κανένα φτερό. -Στρίψε αυτό, το κομμάτι ξύλου.
-Δεν θα πετύχει. -Τι λες για κάτι από την καρέκλα.
Ναι. Ίσως να σπάσουμε κάτι από την καρέκλα.
Σπάσε κάτι... Μην... Μην σπάσει τίποτα πολύ.
-Όχι δεν θα πετύχει. -Είναι νοικιασμένη, κολλητέ.
Ξέρεις κάτι; Ο Φράνκ έχει λεφτά. Ας του ζητήσουμε.
-Είναι κλειδωμένη. -Όχι. Σπρώξε τη δυνατά γιατί κολλάει.
-Είναι κλειδωμένη σου λέω. -Χτύπα πάλι!
-Φράνκ! -Φράνκ, άνοιξε την πόρτα, μεγάλε.
Παιδιά πρέπει να μου δώσετε 45 λεπτά εδώ πέρα, εντάξει;
Τσάρλι, πάρε 5 δολάρια.
Πάνε κάτω και φέρε μου δύο αναψυκτικά.
Έχω την αίσθηση ότι θα διψάω σε λίγο.
Καριόλη.
Πέρα από το όριο. Πέρα από το όριο!
-Είμαι πάνω στο όριο. -Πάνω στο όριο είναι πέρα από το όριο.
-Μάζεψε το πόδι σου στην πλευρά σου. -Ποια πλευρά; Αυτή; Αυτή είναι η πλευρά;
-Όχι -Για αυτή την πλευρά μιλάς;
Πάρε...Εντάξει. Ξέρεις κάτι; Τι είναι αυτό;
Αναγνωρίζεις αυτή την λάμπα;
-Που τη βρήκες; -Νομίζω ότι στην πήρε ο μπαμπάς στην Κίνα.
-Δώστη μου πίσω. -Απ' ότι θυμάμαι, ναι.
-Δώσε μου την λάμπα μου πίσω. -Πρέπει να βγήκε από το δωμάτιο σου.
-Λοιπόν, είναι δική μου. -Άσε με να την βάλω στην πλευρά σου.
-Πρέπει... -Τι κρίμα.
-Όχι, δεν πειράζει. Δεν με νοιάζει. -Γλίστρησε.
Ναι. Με την ευκαιρία, ήθελα να σου δείξω κάτι...
που τα αδύναμα χέρια μου κατάφεραν να κουβαλήσουν.
Ασφαλώς.
-Ο Κος Τιμπς. -Αυτός είναι;
Είναι ο Κος Τι... έτσι δεν σε φώναζαν; Σε φώναζαν Κο Τίμπς;
-Πως σε φωνάζουν τώρα; -Τέλος πάντων.
Δεν με νοιάζει.
Τι νέα;
-Τι; -Ντένις δεν θα πιστέψεις πόσο καλό είναι.
Στα δίνουν όλα τσάμπα και οι γυναίκες σου φέρονται σαν αδέσποτο κουταβάκι.
-Αλήθεια; -Ναι. Μεγάλε σκεφτόμουν.
Να πάρεις ένα από αυτά και να πάμε στο εμπορικό.
Υπάρχουν δεκάδες κουκλίτσες εκεί. Θα ψάχνουμε για νέα αποκτήματα.
-Καλό ακούγεται. -Ναι. Ναι, θα πιάσει.
Μας συγχωρείς Ντι. Παίρνουμε την θέση των άτυχων...
για να δούμε πως είναι ο κόσμος τους και ίσως να αποκτήσουμε λίγη προοπτική.
-Εσύ τι κάνεις; -Δεν εκμεταλλεύομαι τους άλλους.
Η γλυκιά Ντι είναι καθισμένη στο σύννεφο της κρίσης...
και δίνει μαθήματα ζωής, σε όλους τους αμαρτωλούς.
-Έλα Μακ. Πάμε να γίνουμε ανάπηροι.
Τσάρλι.
-Τσάρλι, φίλε...φίλε, Τσάρλι. -Θεέ μου, κρυώνω.
-Πρέπει να μιλήσουμε Τσάρλι. -Ναι Φράνκ. Πρέπει να μιλήσουμε.
Χθες ήταν μια από τις καλύτερες νύχτες της ζωής μου.
-Είμαι σίγουρος ότι ήταν. -Συνήθιζα να ζω έτσι στην αθλιότητα και
εξαπατώντας τους ανθρώπους για να επωφεληθώ από τις καταστάσεις.
-Δεν με νοιάζει! -Θέλω να ξαναζήσω σαν εσένα, Τσάρλι.
Θέλω να είμαι αξιολύπητος, απελπισμένος, άσχημος και χωρίς ελπίδα.
-Δεν είμαι άσχημος. -Αυτή είναι η ευκαιρία που έψαχνα.
-Θέλω να μετακομίσω μαζί σου. -Έχεις τρελαθ...
-Έχεις τρελαθεί εντελώς, μεγάλε; Με ανάγκασες να κοιμηθώ στο διάδρομο.
Αγνόησες τις φωνές μου για βοήθεια κατά την διάρκεια της νύχτας.
-Θα πληρώσω το νοίκι για έξι μήνες. -Δώδεκα.
-Έξι. -Δέκα.
-Έξι. -Εννέα.
-Έξι. -Δέκα.
-Έξι. -Δώδεκα.
-Τέσσερις. -Έξι.
-Σύμφωνοι. -Εντάξει.
-Αλλά όχι άλλος ύπνος στο διάδρομο. -Δεν μπορώ να το υποσχεθώ αυτό.
-Ας ετοιμαστούμε. -Εντάξει. Που με πας;
-Πάμε πίσω στο στριπτιζάδικο. -Εντάξει. Στριπτιζάδικο.
-Μεγάλε! Τα πόδια μου! -Περίμενε μια στιγμή.
Θα είναι πανεύκολο για μας.
Θα είναι υπέροχο. Ποια είναι η ιστορία σου;
-Τι εννοείς; -Η ιστορία σου. Πως έμεινες ανάπηρος;
-Δεν ξέρω. -Άκου την δική μου. Από πολιομυελίτιδα.
Γι'αυτό είμαι στο καροτσάκι. Με την κουβέρτα μου και τα πάντα.
Βλέπεις έχω πρόβλημα, τα πόδια μου είναι πολύ γυμνασμένα.
Οπότε κανένας δεν θα με πίστευε ότι είμαι ανάπηρος. Κατάλαβες;
Γι'αυτό, έχω την κουβέρτα, όλοι θα υποθέτουν ότι από κάτω ..
τα πόδια μου είναι άχρηστα.
-Καλή ιδέα. -Είναι τρομερή ιδέα φίλε.
Ναι. Έχω και εγώ πολιομυελίτιδα.
Όχι. Είναι δική μου ασθένεια. Να διαλέξεις δική σου.
-Ναι, αλλά θέλω πολιομυελίτιδα. -Δεν μπορείς να την έχεις.
Τι στο διάολο είναι αυτό;
Είσαι σίγουρη ότι είσαι καλά;
Είναι πολύ σημαντικό να το κάνω μόνη μου.
Είσαι τόσο γενναία.
Το έπιασα! Μόνη μου, τα κατάφερα.
Ναι, τα κατάφερες. Είναι φοβερό.
Γαμώτο.
Τι θα κάνουμε τώρα; Δεν μπορούμε να πάμε μέσα. Όλοι απευαισθητοποιήθηκαν.
Εντάξει, θα πάμε κάτω στο Crate και Barrel.
-Ίσως βρούμε τίποτα καυτές σαραντάρες. -Γειά χαρά, παιδιά!
-Γαμώτο! Τι θα κάνουμε; -Τι θα κάνουμε;
-Εντάξει, απλά να είσαι ήρεμος. -Παίξτο ήρεμος.
Παίξτο ήρεμος.
-Γειά. -Γειά.
-Τι γίνεται; -Έχω πολιομυελίτιδα.
...εντάξει.
-Και εγώ έχω πολιομυελίτιδα. -Και αυτός έχει πολιομυελίτιδα.
Εντάξει.
-Αν θέλεις ντουζ, θα κάνεις στο μπαρ. -Ντουζ στο μπαρ.
-Ναι. Ντουζ στο νεροχύτη. -Στο νεροχύτη;
Ναι. Δεν έχεις κάνει ντουζ σε νεροχύτη...
-Τι; -Θεέ μου.
-Το βλέπεις αυτό; -Τι;
Έχω μια ιδέα. Ξέρω πως μπορούμε να αναβαθμίσουμε το κόλπο στο στριπτιζάδικο.
Πως;
Σε αυτή την χώρα ποιος έχει περισσότερο θαυμασμό από τους ήρωες πολέμου.
-Οι αθλητές. -Ναι, αυτό είναι αλήθεια.
-Αλλά μετά απ'αυτούς. -Οι τραγουδιστές.
-Αλήθεια και αυτό. Αλλά μετά από αυτούς. -Ηθοποιοί.
-Ναι ... σωστά. -Μοντέλα.
-Ναι, κοίτα... -Πλούσιοι.
Εντάξει κοίτα, κοίτα! Αν μου αγοράσεις αυτή την στολή...
Θα παρουσιάσω στα κορίτσια έναν ήρωα που δεν θα μπορούν να ξεκολλήσουν.
Δεν νομίζω ότι θα πιάσει η στολή.
Όχι αυτή η στολή... Τα κορίτσια θα ξετρελαθούν.
Καλύτερα να αφήσεις εμένα να μιλήσω.
-Είναι πανεύκολο. Το 'χω. -Εντάξει.
-Απλά κοίτα... κοίτα και μάθε. -Αχ, γλυκούλη μου.
Τι έπαθες;
Το γαμημένο Βιετνάμ έπαθα.
Μωρή, φέρε μου μια μπίρα.
-Με συγχωρείτε. -Τι κάνεις; Τι κάνεις;
-Έπιανε το κόλπο. -Άσε εμένα να μιλήσω.
-Θα συνεχίσω εγώ. -Τι; Με στρίμωξες;
Δεν το κάνουν αυτό σ'έναν άντρα, Φράνκ. Δεν στριμώχνουν ένα βετεράνο.
Δεν αφήνουν έτσι ένα βετεράνο, Φράνκ. -Συγνώμη γι' αυτό που έγινε.
Τα έχει ψιλοχάσει.
Προσπαθώ να τον βγάζω έξω όσο πιο πολύ μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο.
-Σου είναι... -Γιος. Είναι ο μικρός ανάπηρος γιος μου.
Είναι τόσο θλιβερό.
Δεν πήγα στον γαμημένο πόλεμο για να με στριμώχνουν έτσι...
κάποια παλιοκουμούνια του κερατά.
Αισθάνομαι απαίσια.
Συμβαίνει όταν συναντάς έναν πραγματικό σακάτη.
-Σε ρίχνει. -Ναι, ανάπηρο.
Τέλος πάντων, φίλε. Σακάτης, ανάπηρος... δεν με νοιάζει.
-Απλά θέλω να φύγω. Χάλασε η φάση. -Ναι, ξέρω.
Ναι πρέπει, γιατί δεν τα κατάφερνες έτσι κι αλλιώς.
Για περίμενε μια στιγμή. Μην τα ρίχνεις σε μένα, εντάξει;
-Δεν το κατέστρεψα εγώ. Εσύ το έκανες. -Πως το κατέστρεψα εγώ δηλαδή;
Εγώ είχα μια πολύ ωραία ιστορία με την πολιομυελίτιδα που θα έτρωγαν οι γκόμενες
-Κανέναν δεν νοιάζουν οι ιστορίες ή... -Ξέρεις κάτι;
-Στοιχηματίζω 1 εκατομμύριο δολάρια ότι αν είχα μιλήσει σε κορίτσι ...
-Για τα μαραμένα πόδια μου τότε... -Ένα εκατομμύριο δολάρια;
Εντάξει. Τι κάνουμε; Τι κάνουμε;
Υπάρχει μόνο ένας πραγματικός τρόπος για να το λύσουμε αυτό σαν κύριοι.
Πέθανες!
Όχι! Όχι!
-Ναι! -Έκλεψες! Έκλεψες!
Ναι!
-Είσαι απαίσιος! -Πάντα κλέβεις!
Πως νιώθεις τώρα, ε;
-Πως νιώθεις γι' αυτό; -Τι κάνεις;
-Είσαι ένας απαίσιος χαμένος!
Τι συμβαίνει εκεί κάτω;
Δύο τύποι παριστάνουν τους ανάπηρους και πλακώνονται στο ξύλο.
Τι καθίκια.
-Είναι μαλακία να είσαι ανάπηρος, φίλε. -Ναι. Θέλει πολύ δουλειά.
-Δεν έχει τίποτα για να είσαι περήφανος. -Δεν έχει πλεονεκτήματα.
-Κοίτα αυτόν τον τύπο. -Κι' άλλος άστεγος;
-Ε, φίλε. -Ξύπνα μεγάλε.
Τσάρλι;
-Τι σκατά κάνεις; -Τι ώρα είναι;
-Γιατί είσαι έτσι ντυμένος, φίλε; -Ναι.
Τι συμβαίνει; Γιατί κοιμάσαι εδώ έξω;
Γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ εκεί μέσα! Δεν μπορώ να ανέβω το κράσπεδο!
Γιατί να θέλεις να κοιμηθείς εκεί μέσα;
Ο πατέρας σου συνέχεια αρπάζει τις γκόμενες μου ..
και με κλειδώνει έξω από το διαμέρισμα μου!
Οκ. Θα πάμε μέσα να μεθύσουμε. Θέλεις να έρθεις;
Όχι. Κοιτάξτε με. Έχω στήσει ολόκληρο κόλπο, φίλε.
-Αλήθεια .. τι; -Ναι πάω στο στριπτιζάδικο.Μην αγγίζεις.
-Πάω στο στριπτιζάδικο να βγάλω γκόμενες. -Με αυτό;
Εννοώ .. Ναι, με αυτό! Αυτή η ιστορία είναι σκέτο χρυσάφι.
Ο Φράνκ έρχεται συνέχεια. Αρπάζει τις γκόμενες μου.
Δεν νοιάζεται για μένα. Τι άνθρωπος είναι;
Ποιος έρχεται στο διαμέρισμα σου και σε πετάει έξω;
Λες και είμαι μια σκατούλα. Λες και ανήκω στον δρόμο.
Λες και είμαι καμιά βρωμιά. Αυτά είναι μαλακίες, φίλε!
Ήρωας πολέμου περνάει.
Τι κάνεις; Ήρωας πολέμου. Μεγάλη υπόθεση.
Είμαι ήρωας πολέμου. Πως είσαι .. Τι κάνεις;
Είμαι ήρωας πολέμου. Θα σε δω σε λίγο.
Εντάξει. Οκ. Εντάξει.
Ήρωας πολέμου. Λοιπόν...
Εντάξει. Εντάξει. Ίσως θέλεις λίγο γυμναστήριο. Τι στο διάολο;
Ναι!
Όχι!
Όχι! Όχι!
Τσάρλι! Είναι ο συγκάτοικος μου, ο Τσάρλι.
-Κορίτσια, πείτε γειά στον Τσάρλι. -Όχι!
-Γειά σου Τσάρλι! -Όχι! Όχι!
-Όχι! Όχι! Όχι!
Όχι,Φράνκ! Έλα εδώ! Έλα εδώ!
-Τι .. Τι μαλακία είναι αυτή; -Απλά...
Το αναβάθμισα. Είναι σαν...
Πραγματικά χρησιμοποιώ τα χέρια μου αλλά δεν το ξέρουν.
Όχι Φράνκ! Τι κάνεις με τις γκόμενες; Μου κλέβεις το κόλπο μου!
Τι; Κατάλαβα ότι πρέπει να παραλείψω τους μεσάζοντες.
Με αυτό τον τρόπο όλοι κερδίζουν.
Εγώ δεν κερδίζω.
Το άλλο που κατάλαβα είναι ότι...
αυτό που τραβά τις γκόμενες εκτός από την λύπηση είναι τα λεφτά.
Και έχω ένα σκασμό από αυτά.
-Τι... Τσάρλι! -Θα σε σκοτώσω!
-Κυριολεκτικά μου χαλάς το κόλπο μου! -Είσαι τρελός;
Είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί, και μου το χαλάς!
-Είναι μια κατάσταση που όλοι κερδίζουν. -Έρχεσαι στο σπίτι μου και με πετάς έξω!
Παίρνεις όλα τα κορίτσια μου! Δεν κερδίζουν όλοι.
-Ο αντίχειρας μου είναι στο σβέρκο σου. -Γιατί απλά δεν μου το δίνεις;
-Θα σε σκοτώσω! -Ο τύπος μπορεί και περπατάει!
Μα τον αγαπάω, εντάξει;
Είναι οικογένεια μου. Εννοώ έχουμε περάσει πολλά μαζί.
Εντάξει; Οπότε είναι κακό να τον αγαπάω; Δεν ξέρω.
Αν θα πρέπει να σε ακούω να μιλάς κι' άλλο γι' αυτόν ..
τον ηλίθιο, γαμημένο ελέφαντα...
θα σε χτυπήσω στο κεφάλι.
Ο Κος Τίμπς δεν ήταν απλά ένα παραγεμισμένο ελάφι ... ελέφαντας, Ok;
-Ήταν η συντροφία μου. -Στριπτιζάδικο!
-Εντάξει. Πάμε... -Στριπτιζάδικο!
Ναι πάμε στο στριπτιζάδικο.
Εσύ οδηγείς.
Εντάξει.
Ξέρει, δεν περίμενα ότι κάποιος στην κατάσταση σου θα είχε τόση ενέργεια.
-Πρέπει να ζήσω, σωστά; -Θεέ μου!
Ξέρεις, είσαι... είσαι ένας απίθανος άνθρωπος.
Βγάζω γκόμενες εκεί μέσα και έρχεσαι και τα χαλάς όλα.
-Δεν έπρεπε καν να είσαι εκεί μέσα! -Πάρε τα χέρια σου από τον σωλήνα μου!
Φέρε το παλιάμαξο σου και πήγαινε με στο σπίτι μου!
Θα δεις πως θα σε πάω στο σπίτι σου!
Τα πόδια μου!
Τα πόδια μου! Φράνκ τι κάνεις;
-Μπαμπά! -Τα σπασμένα πόδια μου!
Γιατί χτυπάς τον άστεγο;
Γιατί έχεις πατερίτσες;
Είναι... Είναι μεγάλη ιστορία.
-Δεν μπορώ να σου πω τώρα. -Α! ναι;
Είτε σου αρέσει είτε όχι... Ορίστε! Τι λες τώρα;
Αυτό είναι! Πάμε στο στριπτιζάδικο!
Θα κλέψω τις γκόμενες του Τσάρλι στο στριπτιζάδικο!
Θα σε κεράσω ένα χορό. Θα με κεράσω ένα χορό.
Θα κεράσω όλο το μαγαζί από ένα χορό.
-Τι; Όλοι υποκρίνεστε ότι είστε ανάπηροι; -Να κοιτάς την δουλειά σου.
-Δώσε μου τις πατερίτσες, μπαμπά! -Όχι!
-Σαν παιδί κάνεις.Μου πήρες τα πράγματα! -Εσύ κάνεις σαν παιδί!
-Θα μετρήσω μέχρι το 3. Ένα .. -Δεν τις παίρνεις τις πατερίτσες.
-Χίλια δύο... -Ορίστε οι πατερίτσες.
-Δώστες μου... -Δεν μπορείς να τις πάρεις!
Γαμώτο!
Μήνυμα για τον Δρ. Λάιον.
Δρ. Λάιον, αμέσως στα επείγοντα.
Είμαστε τόσο τυχεροί που δεν σκοτώθηκε κανένας.
-Θεέ μου. -Ναι.
Στην πραγματικότητα ο Ντένις είναι τυχερός που δεν σκοτώθηκε κανείς ..
αφού αυτός είναι ο τύπος που παραλίγο να τους σκοτώσει όλους.
-Ξέρεις κάτι; Ίσως σκότωσες κάποιον. -Τι λες τώρα;
-Ίσως σκότωσες κάποιον! -Ίσως να στεκόσουν εσύ μπροστά στο αμάξι
-Ναι, οδηγώντας το αυτοκίνητο .. -Σκάστε!
Θα σταματήσετε να κλαίτε!
Δεν σταματάτε ποτέ να τσακώνεστε; Και βουλώστε το επιτέλους.
-Τώρα, ποιος θέλει παγωτό; -Εγώ.
-Αλήθεια μπαμπά; -Κάνω κέφι ένα ωραίο παγωτό...
και ευχαριστήστε τον Θεό που κανένας αξιόλογος δεν χτύπησε σοβαρά.
Τι μαλάκες.
Προσπάθεια απόδοσης διαλόγων Silent_singer
www.tvsubtitles.net